Size daha iyi hizmet verebilmek adına sitemizde çerezler bulundurmaktayız. Gizlilik Politikamızı öğrenmek için tıklayınız. Ayrıca kişisel verilerin koruması kanunu kapsamında TESAD ile iletişime geçen her birey, iletişim verilerinin paylaşılmasını ve ilgili TESAD birimlerince kullanılmasını kabul beyan ve taahhüt eder.
Koro

Eğitimde Cezaya Alternatif Yöntemler Üzerine Bir İnceleme: Koro

Filmin Künyesi

Yönetmen: Christophe Barratier

Senaryo: Christophe Barratier, Philippe Lopes-Curval

Tür: Dram-müzikal

Oynayanlar: Gérard Jugnot, François Berléand, Kad Merad, Jean-Paul Bonnaire, Marie Bunel, Jean Baptiste Maunier, Maxence Perrin

Bazen bir filmi çok seversiniz ama nedenini düşündüğünüzde bir cevap bulamazsınız ya da sinemaya gidersiniz. Film çıkışında fark edersiniz ki hiçbir şey anlamamışsınızdır. Fakat o film sinema tarihinin en iyi listelerinin başlarında yer alır ve birçok ödül kazanır. İşte tam da neyi kaçırdığımızı anlamadığımız, neden sevdiğimizi tarif edemediğimiz durumlar için film analizlerine başvururuz.

Film analizleri yol göstericiliği ile filmi anlamamızı kolaylaştırır, aynı zamanda satır aralarını okuyabilmemizi sağlar ve filmlerin eğitselliği açısından son derece önemlidir. “Les Choristes” filmi de eğitim ve eğitimciye dair sıklıkla karşımıza çıkan filmlerden biridir. Film öncesi ve film sonrasına dair vereceğimiz bilgilerle bu Fransız filmini izlerken daha çok keyif alacak ve öğretmen/öğrenci ilişkisinin ne kadar hassas bir konu olduğunu göreceksiniz.

Koro 1
Kaynak: Toncanape’den alınmıştır.

 

Film Öncesi

2004 yapımı bir Fransız filmi olan Les Choristes, Christophe Barratier’nin yönetmenlik koltuğunda oturduğu ilk uzun metrajlı filmidir. Yedi yaşından beri müzikle ilgilenen, aynı zamanda konservatuvar mezunu ve yapımcı Barratier, ilk filminin müzikle ilgili olmasını istemiştir. Les Choristes, 1946 tarihli bir Fransız filmi olan La Cage Aux Rossignols’den (Bülbül Yuvası) uyarlanmış, filmin senaryosunun üstünden birkaç kez geçilmesinin ardından son halini almıştır. Çekildiği dönem Fransa’da gişe rekorları kıran dram-müzikal türündeki film, Türkiye’de Koro ismiyle 2005 yılında vizyona girmiş ve 35 bin kişi tarafından izlenmiştir.[1]

Film müzikleri; anlatılan tema ve oyuncu performansları kadar akıllarda yer etmiştir. Söz ve bestelerin Bruno Coulais’ye ve kendisine ait olduğunu söyleyen yönetmen, filmde oynayacak çocukların seçilme sürecini şöyle anlatır: Her şeyden önce filmde soloya çıkan çocuğun gerçekten şarkı söyleyebilen bir çocuk olmasını istedim. Bulmanın kolay olmadığını biliyordum ama şansım gerçekten bu sefer çok yaver gitti. Çocuk korolarını dinleyip, Fransa’da turlarken Lyon’da, Jean-Baptiste Maunier’ye rastladık, Petits Chanteurs de Saint-Marc’ta soloları söylüyordu…” [2]

En iyi yabancı film ve en iyi müzik dallarında Oscar’a aday olan film, çeşitli yarışma ve festivallerde 21 kez ödüle aday gösterilmiş olup 11 kez ödül almıştır. 2005 yılında César en iyi özgün müzik ve en iyi ses ödülü, yine aynı yıl Bangkok Uluslararası Film Festivali en iyi yönetmen ödülü, aldığı ödüllerden birkaçıdır. [3]

Film Sonrası

Film, Fond de l’Etang (Yerin Dibi) isimli bir yatılı okulda geçmektedir. İsminden de anlaşılacağı üzere II. Dünya Savaşı sonrası Fransa’sında geçen filmde yoksulluk göze çarpmaktadır. Travmaların yoğun yaşandığı, ailelerin çocuklarıyla yeterince ilgilenemediği ve çeşitli sebeplerle çocuklarını yatılı okula gönderdiği bir süreçtir. Okul, aynı yıllardaki bir yatılı okul örnek alınarak yapılmış olup dönemin şartları anlatılmak istenmiştir. Kilitli kapılar arkasından gördüğümüz Fond de l’Etang ve aynı zamanda çocukları cezalandırmak için verilen hücre cezası, seyirciye hapishane mesajı vermektedir. Yurtta kalan öğrenciler genellikle öğrenme güçlüğü çekerler ve şiddet eğilimlilerdir. Bazıları yoksul ailelerden gelmiş olup bazıları yetim ya da kimsesizdir.

Film, günümüzden geçmişe dönüşle başlar. Fond de l’Etang öğrencilerinden Pierre Morhange ünlü bir koro şefidir. Aynı yatılı okulda kaldığı arkadaşlarından Pépinot yıllar sonra onu ziyarete gelir. Yanında, okuldayken beraber çekildikleri fotoğrafları ve öğretmenleri Clement Mathieu’nün Fond de l’Etang’dayken tuttuğu günlüğü de getirir. Günlüğü okumaları ile Clement Mathieu ve öğrencilerinin hikayesini izlemeye başlarız.

Clement Mathieu, bir müzik öğretmenidir. İşsiz kalmıştır ve ilan üzerine yatılı okulda gözetmenlik yapmak için Fond de l’Etang’a gelir. Okulda sert disiplin kurallarının olduğunu ve katı bir cezalandırma uygulanarak öğrencilerin kontrol edilmeye çalışıldığını görür. Özellikle okul müdürü Rochin okulda yaşanan tüm sorunların disiplin eksikliğinden ve otoritesizlikten oluştuğunu düşünmekle birlikte etki-tepki anlayışı ile okulu yönetmektedir. Çocukları, yarattıkları sorunlara karşılık kimi zaman hücreyle kimi zaman günlerce temizlikle cezalandırır. İlk günden okul müdürünün otoritesi karşısında şaşıran Clement Mathieu, öğrenciler sıradayken ellerini nereye koyacağını bilemez. Müdürden ve hatta çocuklardan korkmuş bir halde işe başlar.

Zaman zaman çocukların onu dinlememesiyle hatta dalga geçmeleriyle karşılaşan müzik öğretmeni, okulda uygulanan cezalandırma sisteminin çocuklar adına hiçbir iyi sonuç doğurmayacağını görmüştür. Düşüncesini müdüre açıklaması karşısında müdürden Yeni gelenlerin hep sizin gibi hayalleri olur.” cevabını alır. Clement Mathieu, etki-tepki anlayışından uzak, yaşanan olumsuzluklar karşısında yapıcı, mizahi bir yol izleyerek çocukları kazanmayı hedeflemiştir. Öğrencilerden birinin hizmetliyi yaralamasına karşılık, hatasını fark edebilmesi için verdiği refakat etme cezası, her ne kadar ceza olsa da yarattığı etki ile çocuğa önemli bir ders olmuştur. Zamanla çocukların müziğe karşı yeteneği olduğunu fark eden müzik öğretmeni, her birinin ses rengine göre bir koro oluşturur ve çocuklarda hiç aralanmamış kapıları açar.

Koro 2
Kaynak: Marie France’tan alınmıştır.

Okula; şiddet eğilimli, zeka geriliği olan ve daha önce ıslahevinde kalmış bir çocuk gelir. Müzik öğretmeni Clement Mathieu, onu kazanmak amacıyla korosuna alır. Öğrenci yeni okulunda da zamanla birçok sorun yaratır fakat üstüne kalan bir hırsızlık suçu nedeniyle okuldan gönderilir. Buna karşılık öğrencisinin okuldan ayrılmasına üzülen müzik öğretmeni “O benim tek baritonumdu.” diyerek her ne durumda olursa olsun öğrencilerinin değerli olduğu düşüncesini seyirciye hissettirmiştir.

Clement Mathieu; öğrencilerle arasında olan ilişki, verilen cezalar karşısındaki yaklaşımı ve okulda yaratmaya çalıştığı değişim ile çağdaş bir yaklaşım sergilemesi gibi sebeplerden ötürü okul müdürü Rochin tarafından istenmez ve ilk fırsatta okuldan gönderilir. Öğrencilerle vedalaşmasına dahi izin verilmemiş olsa da öğrencileri ona camdan fırlattıkları kağıttan uçaklarla veda ederler.

“Pépinot inandığı şeyde haklıydı. Mathieu’nün kovulduğu gün cumartesiydi…”

Kendini tekrar tekrar izlettiren ve “Kendini İyi Hisset” filmlerinden olan Koro, müzik öğretmeni Clement Mathieu’nün kaba kuvvetten uzak, çözüm odaklı, çağdaş eğitim anlayışıyla aldığı kararlar neticesinde öğrencilerinin hayatına dokunma sürecini anlatır. Daha ilk dakikasında dünyaca ünlü koro şefi olan öğrencisinin, öğretmeninin günlüğünü okumasıyla başlayan bu hikaye bize pedagoji alanında birçok ders vermektedir. Eğitim, müzik, dezavantajlı gruplar, öğretmen-öğrenci ilişkisi gibi konuları merkezine alması dolayısıyla izleyen herkesin ilgisini çekecektir ve üzerine düşünülecek filmler arasına girmektedir.

 

Eleştiriler

Clement Mathieu’nün oluşturduğu koroda yetenekli seslerin olduğu görülmektedir. Sadece bir sınıftaki öğrencilerden oluşan bu koro, içerisinde çok fazla yetenekli ses olması açısından gerçekçi değildir. İkinci olarak film konusu itibariyle gelenekselleşmiş bir öğretmen-öğrenci ilişkisini yansıtmaktadır. Daha önce Ölü Ozanlar Derneği, Hababam Sınıfı gibi birçok filmde gördüğümüz bu ilişki, konusu itibariyle filmi klişeleştirmektedir. Diğer bir açıdan Pierre Morhange, dünyaca ünlü bir koro şefi olmuştur. Fakat başarısının temellerini atan Clement Mathieu’yü filmin başında hatırlamadığını dile getirmiştir. Koro şefinin hayatını değiştiren kişiyi hatırlamaması gerçekçi değildir ve bu açıdan seyirciyi düşündürmektedir. Tüm bunlara rağmen öğretmeninin öğrencilerini olumlu yönde değiştirmesiyle neticelenen ve sonunu tahmin etmenin zor olmadığı bu film Fransa’daki gişe rakamlarından da anlaşıldığı üzere izleyiciyi yakalamayı başarmıştır. Aksiyondan uzak ve sizi zaman zaman duygulandıracak bu filmi seyretmeyi düşünenlere şimdiden iyi seyirler.

 

 


Kaynakça

Box Office Türkiye, Koro (2005) Les Choristes, The Chorus “, Erişim Tarihi 14.12.2020 https://boxofficeturkiye.com/film/koro-2005–2005081

Hürriyet Kelebek, “Koro”, Erişim Tarihi 15.12.2020   https://www.hurriyet.com.tr/kelebek/koro-38722182

Marie France, “Le film culte « Les choristes » en comédie musicale pour 2005”, Erişim Tarihi 24.12.2020   https://www.mariefrance.fr/culture/scene/le-film-culte-les-choristes-en-comedie-musicale-pour-2017-269699.html

Toncanape, “Les Choristes” Erişim Tarihi 24.12.2020 https://toncanape.com/critiques-les-choristes-2004/

TOFUR, Sezen; Sinematografik Anlatıda Hersey-Blanchard Durumsal Liderlik Modeli: Koro Filmi, “Kuramsal Eğitimbilim Dergisi” 11,4 Ekim, Afyon Kocatepe Üniversitesi, 2018

Dipnotlar

[1] Koro (2005) Les Choristes, The Chorus, Erişim Tarihi:14.12.2020 https://boxofficeturkiye.com/film/koro-2005–2005081

[2] Koro, Erişim tarihi 15.12.2020 https://www.hurriyet.com.tr/kelebek/koro-38722182

[3] Sezen TOFUR, Sinematografik Anlatıda Hersey-Blanchard Durumsal Liderlik Modeli: Koro Filmi, “Kuramsal Eğitimbilim Dergisi”, Cilt:11, Sayı:4, Ekim, (Afyon Kocatepe Üniversitesi,2018), ss. 822-837.