Güç ve Uluslararası İlişkiler / David A. Baldwin (2. Kısım)

İngilizce aslından çeviren: Feyza Nur Atabay

Gücün Yüzleri

20.yüzyılın son yarısı boyunca güç literatüründe yapılan en ünlü tartışmalardan birisi, “Gücün Yüzleri” olarak bilinen tartışmadır ( Bachrach and Baratz, 1962; Isaac, 1987; Lukes, 1974). Tartışma, Dahl’ın Connecticut New Heaven’daki yönetişim çalışmasına bir tepkiyle başladı(1961). New Heaven’daki güç araştırmasında  kullanılan metodoloji, üç konu alanı belirledi. Bu konulara ilişkin karar verme tekliflerini kimlerin başarıyla kalkışacağını belirlemeye çalıştı.[2] Bachrach ve Baratz(1962; 1963), Dahl’ın yaklaşımının bazı konuların baskıya uğramasıyla temsil edilen gücün ikinci “yüzünü” ihmal ettiğini bundan dolayı da esasında onları düşünülmüş olmaktan uzaklaştırdığını yani karar vericinin gündeminden onları çıkardığını savundu. On yıl sonra Lukes(1974), gücün başka bir “yüzü” olan “üçüncü yüz” fikrini ortaya attı. Lukes, A için B’ye başka türlü yapmayacağı şeyi yaptırmanın bir yolunun B’nin tercihlerini, isteklerini ve düşüncelerini etkilemek olduğunu belirtir.

Gücün yüzü denilen bu yanların her birinin, uluslararası ilişkiler çalışmaları için bazı uyumlulukları ve uygunlukları vardır. Belirli konulara ilişkin karar alımına odaklanan birinci yüz, bir başka ülkenin karar alımını etkilemeye çalışan bir ülkenin dış politika yapımcılarının görüşündedir. [3] İkinci yüz, bir gündem maddesinin, diğer ilkelerin arzularına rağmen bazı ülkeler tarafından baskılandığı her zaman görülür. Üçüncü yüzün bir örneği, Birleşik Devletler’in, diğer ilkelere “Washington uzlaşısını” ya da “ neo-liberal ekonomik görüşleri” kucaklatabilme (iddia edilen) becerisi olabilir. Gücün üçüncü yüzü, Nye’nın “yumuşak güç” ve Antonio Gramsci’nin “hegemonya” kavramıyla yakın şekilde ilişkilidir. (Lukes, 2005, 2007).

Üç-yüz tartışmasının önemi, sıklıkla ve düpedüz abartıldı. Birçoklarının anlayışına zıt olarak, üç yüz, gücün temel kavramsallaştırılma ihtiyacını ima etmez. Lukes, üç görüşün, B’nin A tarafında etkilendiği “gücün birebir esas kavramının adaptasyonu ve alternatif yorumu olarak görülebileceğini”  kendi kendine itiraf eder. (Lukes, 1974: 27).[4] Dahl’ın ve Lukes’ın güç kavramları arasındaki bir temel farklılık, ikincinin gücü B’nin çıkarına zarar verici olarak tanımlama ısrarıdır. Bununla birlikte kitabının ikinci baskısında, Lukes, bu görüşün bir hata olduğunu kabul etti ve Dahl’ınkine yakın bir pozisyonda konumlandı. (Lukes, 2005: 12-13; 2007)

 

[2] Bu ağır şekilde oldukça çok yönlü olan “Kim Yönetsin?”in metodolojisini başitleştirir.

[3] Lukes, birinci yüze “gücün tek boyutlu görüşü” adını veriri ve onu Dahl’la ilişkilendirir. Onu burada betimleyerek, Dahl’ın görüşlerini Lukes’in tasvir edişinin ne adil ne de tam eksiksiz olduğunu ima ettiğim anlamına gelmez.

[4] Bu kısım, üç “yüzün”, Nye’nin iddia ettiği gibi kullanışsız bir soyutlama olduğunu ima etmez(2011, 16). Bu yalnızca Dahl’ın temel güç kavramının ne kadar geniş olduğunu gösterir.

Çevirmen Hakkında

Feyza Nur Atabay

Marmara Üniversitesi 

Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler (İngilizce) Bölümü Mezunu

Bizi sosyal medyada takip edin
Arkadaşlarınızla Paylaşın:

Bize Katılın

Siz de bizimle gönüllü olarak çalışmak ister misiniz?
İletişim formunu doldurun, sizinle irtibata geçelim.

İletişim Formu İçin Tıklayın

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial