Duyurular
Ana Sayfa / MAKALE ÇEVİRİLERİ / Güç ve Uluslararası İlişkiler / David A. Baldwin 11. Bölüm

Güç ve Uluslararası İlişkiler / David A. Baldwin 11. Bölüm

İngilizce aslından çeviren: Feyza Nur ATABAY

POLİTİKA ANALİZİ VE POLİTİKA İLİŞKİLİLİĞİ

Uluslararası ilişkilerin güç analizindeki iki geleneği, gücü kaynak olarak tanımlayan ulusal gücün unsurları kavramıyla ve gücü var olan ya da olabilme potansiyeli olan ilişki olarak betimleyen ilişkisel güç yaklaşımı yukarda açıklandı. Hangisinin politika-yapıcılar için daha kullanışlı olması muhtemeldir? Nye (1990: 26; 2011: 240), ilişkisel güç yaklaşımının iş “bitirici politikacılar ve liderler” için oldukça “kısa ömürlü” görülebileceğini iddia eder. “Sahip olunan kaynak” şeklindeki güç fikrinin politika-yapımcılar için daha çekici olduğunu ileri sürer, çünkü bu yaklaşım, gücü, ilişkisel güç yaklaşımının yaptığından “daha açık, daha somut, ölçülebilir ve öngörülebilir” yapar. “Bu anlamda gücün”, “uluslararası poker oyununda en yüksek karta tekabül ettiğinin” altını çizer.

Bununla birlikte, bir durum karşıt bir sonuç vardırabilir. Bu, Savaş Tasarımı Korelasyonlarında yararlılığını kanıtlayan ulusal gücün unsurları yaklaşımıdır. Son 500 yıl boyunca yaşanan sayısız savaşların projeksiyonuna dayanan çeşitli çalışmalar (Small ve Singer, 1982; Stam, 1996; Wang ve Ray, 1994), savaşın sonuçları ve nedenleri hakkında yararlı bilgiler üretti. Bununla birlikte, politika-yapıcılar herkesin bildiği gibi kısa zaman dilimlerine sahip olmaya eğilimdirler. Eğer onlar savaşa girmeyi düşünüyorsa, gelecek yüzyıl boyunca elli tane savaşa gireceklerine dikkat çekmek pek yardımcı olmaz, bunların çoğunu kazanmaları muhtemeldir. Son 500 yılda savaşların çoğunda önemli olan faktörün ne olduğunu muhtemelen hiç kimse önemsemez. Çoğu politika-yapıcının yalnızca bir savaşa girmesi muhtemeldir. Onlar, ülkelerinin belirli bir savaşı, belirli bir bağlamda, belirli bir zaman dilimde, belirli bir düşmana karşı kazanıp kazanamayacaklarını bilmeyi isterler. Büyük Amerikan icadı olan ulusal gücün unsurları, yalnızca Vietnam Savaşı’nın sonuçlarını öngörmede az bir fayda sağlamakla kalmaz bir de tam olarak yanlış yönlendiricidir. Amerika Birleşik Devletleri dünya tarihindeki en büyük güç olarak görülebilir, ama oldukça uzak topraklarda dilini, kültürünü, tarihini çok az anlayabildiği insanlarla bir gerilla savaşında yer almak için donanımsızdı. Bu durumda, ilişkisel güç yaklaşımı, ilişkili politika-ihtimal çerçevesinin bağlamında kapasite tahmini yaparak, Amerikan dış politika-yapıcıları için daha faydalı olacaktı. Bağlam önemlidir ve iş bitirici insanlar olarak politika-yapıcılar, bunu anlamak için akademisyenlerden daha hazırdırlar. Bir uluslararası kart oyununda yüksek kartlara sahip olmak olarak güç unsurlarını tanımlamaya izin verilebilir ama uluslararası politikalarda tek bir çeşit kart oyunu olduğunu ima etmeye izin verilemez. Eğer oyunun adı briç ise, elinde pokeri bulunduran oyuncunun başı dertte demektir. Politika-yapıcıları, ellerinin kuvvetini değerlendirmek için oyunun adını bilmeye ihtiyaç duyarlar. 1

GELECEK ARAŞTIRMA YÖNELİMLERİ

Güç analizleri, uluslararası ilişkilerdeki hemen hemen her büyük araştırma programıyla kesişir. Gelecek on yıl ve ilerisi boyunca, güç analisti için gelecek vaat eden tüm araştırma alanlarını belirlemek imkânsız olacaktır. Burada tartışılanlar verimli araştırmalar için ihtimalleri tüketmeye başlamaz.

Bağımlı Değişkenler Olarak Güç İlişkileri

Güce hem bağımlı hem de bağımsız değişken olarak bakılabilir (Dahl, 1968). Dahl’ın (1961) toplumlukların gücüne dair olan klasik çalışması Kim Yönetir? başlığına sahiptir. Bu çalışmada, güç bağımlı değişken olarak kullanılır. Çalışma, başlığının da gösterdiği gibi, gücün yönetenler tarafından uygulanıldığı varsayımıyla başlar ve “Kim tarafında?”, “Ne konular üzerinde?” ve “Nasıl?” sorularını sorarak ilerler. Uluslararası ilişkiler akademisyenleri, bir bağımlı değişken olarak güce daha fazla dikkat ayırmayı isteyebilirler.

Belirli güç dağılımlarının rejim oluşumlarını ya da savaş başlatmayı nasıl etkilediğine odaklanmak yerine, uluslararası ilişkiler akademisyenleri, ”hangi araçlarla bu gücü uygularlar?” ve “devletin bu gücü uygulamasına hangi kaynaklar müsaade eder?” gibi sorulara daha fazla dikkat harcayabilirlerdi. Cox ve Jacobson’ın (1973) uluslararası organizasyonlarda etki çalışması bu tür çalışmalara iyi bir örnektir. Onlar, farklı konu başlıklarında ve farklı zaman dilimlerinde etkinin dağılımına odaklanırlar. Onlar birde çeşitli aktörlerin güç dayanaklarını incelerler. Uluslararası ilişkiler öğrencileri, bağımlı bir değişken olarak güce yaklaşmaya daha fazla ve bir bağımsız değişken olarak ona yaklaşmaya daha az dikkat vermeye ihtiyaç duyarlar. (cf. Caporaso ve Haggard, 1989).

1 Nye(2011), Gücün Geleceği’nde oyunun isimlerini belirlemenin önemli olduğunu ama ne kadar önemli olduğunu hafife aldığını kabul eder. “Herhangi bir oyundaki ilk adım olarak”, “yüksek kartı elinde tutanı hesap ederek işe başlamanın yardımcı olacağını” söyler. Bununla birlikte, bu yapmak imkânsızdır, eğer birisi oynanan oyunun ne olduğunu belirlemezse. Oyunun adına karar vermek mantıksal olarak yüksek karta sahip olan kişiyi hesap etmekten önce gelir; esasında, hiç kimse bu adım atılana kadar yüksek kartın ne olduğunu bilemez. Oyunu belirlemek her zaman ilk ve en önemli adımdır- kart oyunlarında ya da uluslararası ilişkilerde. Pokerde bile ikililerin rast gelip gelmediğini bilmeksizin birinin elini değerlendirmek imkânsızdır.

Çevirmen Hakkında

Feyza Nur Atabay / TESA İngilizce Çevirmeni

Marmara Üniversitesi

Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler (İngilizce) Bölümü Mezunu

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir