Çocuk İşçiliği

Çeviri: Rümeysa Çelik

İnsanlık tarihi boyunca çocuklar çırak ve hizmetçi olmalarına rağmen, Sanayi Devriminde çocuk işçilik en uç noktaya ulaştı. Çocuklar genellikle çok az para için tehlikeli fabrika koşullarında çalıştı. Çocuklar yetişkinler kadar kullanışlıydı çünkü yetişkinlere uygun olmayan fabrika veya madenlerdeki küçük alanlarda boyutları onlara hareket edebilmelerine izin veriyordu. Yetişkinlere göre çocukları kontrol etmek ve denetlemek daha kolaydı ve belki de en önemlisi, yetişkinlere göre daha az para verilebiliyordu. Çocuk işçiler genellikle ailelerine yardım etmek için çalıştılar ancak eğitimden vazgeçmek zorunda kaldılar. 19. yüzyıl reformcuları ve emek organizatörleri çocuk işçiliğin kısıtlamayı ve çalışma koşullarını iyileştirmeyi istediler ama bir borsa çöküşü kamu görüşünü etkisi altına aldı. Büyük Buhran sırasında Amerikalılar, mevcut tüm işlere çocuklardan ziyade yetişkinlerin gitmesini istedi.

Bugün ABD’de çocuk işçiliğin en aza inen rolü, geçen iki yüzyıl boyunca milletin ekonomik ve sosyal hayatındaki dikkate değer değişimlerinden birisidir. Amerika sömürgesinde çocuk işçilik, bir tartışma konusu değildi. El sanatı ve tarım ekonomisinin ayrılmaz bir parçası idiler. Çocuklar sadece aile çiftliklerinde çalışmadı ama genellikle diğer çiftçiler tarafından kiralandı. Erkek çocukların geleneksel bir işteki çıraklık süresi 10-14 yaş arası idi. Çocuk işçiliğin her iki tipi de 19. yüzyılın başlarında azaldı ama fabrika çocuklar için uygun yeni bir istihdam alanı sağladı. En sonunda genç kadınlar ve yetişkin göçmenler bu çocukların yerini aldı fakat çocuk işçilik diğer iş yerlerinde devam etti. Onlar düşük ücretle ücretlendirilebilen, yetişkinlere göre daha çok söz geçirilebilen ve daha kolay yönetilebilen ve sendikalar için çok zor organize edilebilen kişilerdi.

Biliyor muydun?

1900 yılında tüm Amerikan işçilerinin yüzde 18’i 16 yaşın altında idi.

SMLXL

19. yüzyıl ortalarında eğitim reformcuları, milletin gelişmesi ve kişisel tamamlama için zorunlu eğitimi çoğu yerli nüfusa ikna ettirdi. Birkaç devlet, işçi için minimum ücret ve okula katılım için en az ihtiyacın belirlenmesinde öncülük etti. Yasalarda birçok boşluk vardı ancak bazı eyalet yerlerinde serbestçe uygulandı. Buna ek olarak, 1840’larda İrlanda ile başlayan ve 1880’den sonra Doğu Avrupa ve güneyli gruplar ile devam eden göçmen akınları, yeni bir işçi havuzu sağladı. Bu göçmenlerin çoğu kırsal yerlerden geldi ve onlar 18. yüzyıldaki Amerikalılar gibi çocuk işçiliğe karşı aynı tutuma sahipti.

Çocuk işçilerin yeni arzı, 18. yüzyılın son çeyreğinde çocuklara uygun işlerin artması, Amerikan endüstrisinin muazzam genişlemesi ile birleşti. Bu iki faktör kazançlı istihdam edilen 10-15 yaş arasındaki çocukların yüzdesinde bir artışa yol açtı. Buna rağmen gerçek sayının oldukça altında gösterilen 1.75 milyon olan resmi rakam, 1900 yılında en az %18 çocuk işçinin çalıştırıldığını gösteriyor. Güney pamuk fabrikalarında, işçilerin yüzde 25’i, yarısı on iki yaşın altında olmak üzere, 15 yaşın altında idi. Ayrıca birçok çocuğun korkunç çalışma koşullarında çalışması, konuyu halk meselesi haline getirdi.

Çocuk işçiliğini düzenlemek ya da ortadan kaldırmak için yapılan kararlı girişimler, 1900 yılından bu yana Amerika Birleşik Devletleri’nde toplumsal reformun bir özelliği olmuştur. Bu girişimdeki lider, Ulusal Çocuk İşçi Komitesi idi ve birçok devlet 1904 yılında çocuk işçi komiteleri organize etti. Bu organizasyonlar felsefede toplumsal değişmeleri yavaş yavaş uygulayan ve böylece teorik açıdan yeterli olmasa bile başarılabilir olduğunu göstererek kabul edilmeye hazırladı, esnek yöntemler kullandı ve yavaş gelişme ve yenilgilerin hüsranlığına karşı koyabildi. Komitelere uzmanlar tarafından yapılan araştırmalar dahil olmak üzere kitlesel siyasi eylem teknikleri, çocuklar işte iken çalışma koşullarını dramatize etmek için fotoğrafçılığın yaygın kullanımı, broşürler, el ilanları, halka ulaştırmak için kitlesel postalar ve tecrübe kazanan lobicilik öncülük etti. Bu faaliyetlere rağmen başarı, ulustaki politik iklimin yanı sıra çocuk işçiliğin arzını ya da ihtiyacını azaltan gelişmelere direnmekteydi.

1902’den 1915’e kadar olan dönem boyunca, çocuk işçi komiteleri devletin yasama organı sayesinde reformu vurguladı. Çocuk işçiliğini kısıtlayan birçok yasa bu dönemin ilerici reform hareketinin bir parçası olarak kabul edilmiştir. Fakat kalan boşluklar, özellikle güney eyaletlerde, federal çocuk yasası için bir karar üzerinde çalışmayı gerektirdi. 1916 ve 1918 yılları arasında mecliste bu tür yasalar geçti ama Yüksek Mahkeme onları anayasaya aykırı ilan etti.

Çocuk işçiliğine karşı olanlar daha sonra federal çocuk işçi mevzuatını onaylayan anayasal bir düzenleme istedi. Meclis bu tür bir düzenlemeyi 1924 yılında yaptı ama çiftlik örgütleri ve bazı kilise gruplarından muhalefet olanlar ile birlikte 1920’lerin muhafazakar siyasi havası, çocuklara bağlı bölgelerde bu yasayı onaylayarak birçok devlete engel olan federal güçlerin olası bir artışından korktu.

Büyük Buhran, önemli derecede ABD’nin siyasi tutumunu değiştirdi ve çocuk işçi reformuna yararı dokundu. Neredeyse Ulusal Sanayi Kurtarma Yasası kapsamında geliştirilen kodların tümü, çocuk işçiliğin azalmasının yararına oldu. Eyaletler arası ticarette işçiler için ilk kez asgari ücret ve azami çalışma saatlerini belirleyen 1938 Adil Çalışma Saatleri Yasası, aynı zamanda çocuk işçiliğine sınırlamalar koydu. Yürürlükte, on altı yaşın altındaki çocukların üretim ve madencilikte çalıştırılması yasaktı.

Bu başarı sadece çocuk işçiliğine karşı olan halkın muhalefetinden kaynaklanmayıp, azımsanmayacak ölçüde New Deal dönemindeki reform iklimi ve çocuk işçi komitelerinin uzun dönem çalışmaları bu başarıyı meydana getirdi ama bunun yanı sıra Amerika’nın arzusu, yüksek işsizlik döneminde çocukların alındığı işleri yetişkinlere açmaktı.

Diğer faktörlerde çocuk işçiliğin düşüşüne önemli bir şekilde katkıda bulundu. Yeni tip makinalar iki şekilde çocuk işçiliğin kullanımını azalttı. Çocuklar tarafından yapılan çok basit işler makineleşmişti ve ekipmanın daha verimli kullanımı için yarı kalifiye yetişkinler gerekti. Buna ek olarak, her türlü iş giderek daha yüksek eğitim seviyesi gerektirdi. Eyaletler bu duruma, istenen eğitim yılının sayısını çoğaltma yoluyla okulu asma yasalarını daha etkin uygulayarak ve okul yılını uzatarak karşılık verdi. Eğitim için gereken 1938’de başlıca ticari tarım, taşıma, iletişim ve genel kamu hizmetlerini kapsamayan, 1949 Kongresi’nde değiştirilen, çocuk işçi yasası daha netti.

Çocuk işçiliğin önemli ölçüde giderilmesine rağmen, ekonomi alanlarının birkaçında hala problem var. Ekonomik açıdan yoksullaşan tarım işçileri arasında çocuk işçi yasalarının ihlali devam ediyor. İşverenler giysi endüstrisinde, New York Şehrinde düşük ücretli ülkelerden gelen ithalat ile rekabet etmek için yasa dışı göçmenlerden çocuklara dönüş yaptı. Evde yapılan çalışmalara ilişkin yeni liberalleşen hükümetin kuralları yasa dışı çocuk işçiliği ihtimalini artırmaktadır. Sonuç olarak mevcut yasalara rağmen onlar hala eğitim için çalışma sürelerini sınırlandırıyor, bazı çocuklar yasaklanan işlerde çalıştırılıyor ya da haddinden fazla bir süre boyunca işçiliğe devam ediyor. Uygulamadaki geçerlilik eyaletten eyalete değişir. Açıkçası ABD tüm suistimalleri ve ihlalleri gidermedi ama çocuk işçiliği yasaları objektif hale geldi ve yasalar ile genel uygulamada çocukların tam zamanlı çalışan olmayacakları belirlendi.

Yazar Hakkında

Rümeysa Çelik,

İstanbul Üniversitesi Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkiler

Kaynak: http://www.history.com/topics/child-labor

 

Bizi sosyal medyada takip edin
Arkadaşlarınızla Paylaşın:

Bize Katılın

Siz de bizimle gönüllü olarak çalışmak ister misiniz?
İletişim formunu doldurun, sizinle irtibata geçelim.

İletişim Formu İçin Tıklayın

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial