Ana Sayfa / MAKALE ÇEVİRİLERİ / AMERİKAN DEVRİMİ’NİN TARİHİ

AMERİKAN DEVRİMİ’NİN TARİHİ

GİRİŞ
Amerikan Devrimi (1775-83), Amerikan devrimci savaşı ve Birleşik Devletler bağımsızlık savaşı olarak da bilinir. Anlaşmazlık koloni yönetimi, Britanya tacının temsilciğini yapan ve büyük Britanya’nın 13 Kuzey Amerikalı koloni sakinleri arasında ki gerilimin büyümesinden kaynaklandı. Nisan 1775’de Concord ve Lexington da ki sömürge milisleri ve Britanya birlikleri arasında atışmalar silahlı çatışmaya dönüştü ve izleyen yaz, isyancılar bağımsızlıkları için geniş kapsamlı bir savaşı sürdürüyordu. Fransa, Amerikan devrimine kolonilerin tarafında, aslında bir iç savaşı uluslararası anlaşmazlığa dönüştüren 1778’de katıldı. Kıta ordu gücüne yardım eden Fransız desteğinden sonra Britanya Yorktown’da 1781’de Virginia da teslim oldu. Resmi anlamda savaş 1783’e kadar bitmemesine rağmen Amerikalılar etkili bir şekilde bağımsızlıklarını kazanmışlardı.

DEVRİMCİ SAVAŞA GİDEN YOL
Gerilimler Britanyalı yöneticiler ile koloniciler arasında 1775’de Amerikan devriminin patlak vermesinden önce 10 yıldan daha fazladır devam ediyordu. Kolonilere vergi koyarak geliri arttırmak için Britanya yönetimi tarafından yapılan girişimler, özellikle 1765 Pul Yasası, 1767 Townshend Tarifeleri ve 1773 de Çay Yasası, parlamento da temsil eksikliğine içerleyen ve diğer Britanyalı yurttaşlar ile aynı hakları talep eden koloniciler arasında öfkeli protestolar ile karşılaştı. Britanyalı askerler kalabalık koloniciler üzerine ateş açtığında ki 5 insanın ölümüyle sonuçlanan Boston Katliamı olarak bilinen, kolonyal direnişi şiddete yönlendirdi. Aralık 1773’te Mohawk Hintlileri gibi giyinen bir grup Boston’lı, Britanya gemilerine binip 342 çay sandığını Boston limanına döktüğünde öfkeli parlamento Massachusettes’de emperyalist otoritesini tekrardan savunmak için tasarlanmış bir dizi önlemi hayata geçirdi.

Yerli Amerikalılar, Britanya gemilerine çıkıp 342 çay sandığını denize dökmüşlerdir.

//Biliyor muydunuz? General Benedict Arnold devrimci savaşa Mayıs 1775 de Ticonderaga limanının ele geçirilmesinde isyancı güçlere öncülükte yardım eden ilk kahramanlarından biri olarak başladı ve şimdi Amerikan amacına ihanet eden biri olarak çok ünlü.//

Cevap olarak, koloni delegelerinden bir grup( Virginia’dan George Washington, Massachusetts’den John ve Samuel Adams, Virginia‘dan Patrick Henry ve New York’tan John Jay dahil) Britanya tahtına karşı şikayetlerini dile getirmek için Eylül 1774’de Philadelphia da toplandılar. ilk kıta kongresi Britanya’dan bağımsızlık isteyecek kadar ileri gitmedi fakat temsilsiz vergilendirmeyi hem de onların rızası olmadan kolonilerde Britanya ordusunun bakımını kınadı ve her vatandaşın hak ettiği; yaşam, özgürlük, mülkiyet, toplantı ve jüri tarafından yargılanma dahil bir haklar bildirgesi yayımladı. Kıta kongresi daha ileride ki eylemleri düşünmek için Mayıs 1775’de tekrar toplanmayı oyladı fakat o zamana kadar şiddet zaten patlak vermişti. 19 Nisan’da, yerel milisler devrimci savaşı ateşleyen ilk vuruşu gösteren Lexington, Concord ve Massachusettes’de Britanyalı askerler ile çarpıştı.

BAĞIMSIZLIK İLANI (1775-1776)

İkinci Kıta Kongresi Philadelphia’da toplandığında, delegeler – Benjamin Franklin ve Thomas Jefferson gibi yeni eklenenler dahil- başkomunatının Washington olması ile bir kıta ordusu oluşturulmasını oyladı. 17 Haziran, devrimin ilk büyük savaşı, koloni güçleri Breedshill’de General William Howe’un Britanyalı alayının saldırısında ağır kayıplar verdi. Bunkerhill Savaşı olarak bilinen çarpışma Britanyanın zaferi ile bitti fakat devrimci amacı cesaretlendirmeye teşvik etti. O kış ve sonbahar boyunca, Washington’ın kuvvetleri Boston’da frenlenen Britanyalıları tutmak için mücadele etti fakat New York, Fort Ticondero’da da ele geçirilen ağır silahlar geçen kış ki mücadelenin dengesinde değişime yardım etti.

Haziran 1776’ya kadar en canlı dönemine ulaşan devrimci savaş ile kolonicilerin büyüyen bir çoğunluğu Britanya’dan bağımsızlığı gözetme tavrı takınmıştı. 4 Temmuz Kıta Kongresi, Franklin ve John Adams’ı içeren fakat büyük oranda Jefferson tarafından yazılan, beş kişilik komite tarafından tasarlanan bağımsızlık bildirgesini kabul etmeyi oyladı. Aynı ay isyanı bastırmaya kararlı olan Britanya hükümeti büyük bir donanma ile birlikte 34.000’den fazla askeri New York’a gönderdi. Ağustosta Howe’nun Redcoats(Britanya ordusu)Long Island’ta ki kıta ordusu üzerine yürüyüşe geçti. Washington birliklerini New York City’den eylüle kadar boşaltmakta zorlandı. Delaware Nehri’nin karşısına itilen Washington, beklenmedik bir atak ile karşı koydu Trento’da. New Jersey’de noel akşamında ve Marristown’u kışlık karargah yapmadan önce isyancıların cansız umutlarını yeniden canlandırmak için Princeton’da başka bir zafer kazandı.

SARATOGA: DEVRİMCİ SAVAŞTA DÖNÜM NOKTASI (1777-78)
1777’de Britanya stratejisi New England’ı(isyana en çok destekçinin katıldığı)diğer kolonilerden ayırmayı hedefleyen iki ana saldırı(prongs of attack) noktasını içeriyordu. Bu amaçla General John Burgoyne’nun ordusu Hudson Nehri üzerindeki Howe’nun kuvvetleri ile planlanmış bir buluşmaya doğru Kanada’nın Güneyine yürüyüşe yöneltti. Howe Chesapeake Bay yakınlarındaki Washington’un ordusuna karşı koymak için New York’tan güneye doğru birliklerini hareket ettirme kararı alırken Burgoyne’nin adamları temmuzda Ticonderoga limanını tekrar geri alarak Amerikalılara tahrip edici bir zarar verdi. Britanya, Amerikalıları 11 Eylül’de Brandy Winecreek ve Pensilvanya’da yendi ve 25 Eylül’de Philadelphia’ya girdi. Washington’un Valley Forge yakınlarındaki kışlık karargaha geri çekilmeden önce Ekim’in başlarında Germantown saldırısı geri tepti.

Howe’un hareketi Saratoga ve New York yakınlarında ortaya çıkan Burgoyne’nin ordusunu terk etti ve Britanya General Horatiogates yönetiminde bir Amerikan gücü Freeman’s Farm’da(ilk Saratoga Savaşı olarak bilinen)onları yendiğinde 19 Eylül’de bunun sonuçlarına katlandı. 7 Ekim’de Bemisheight’da(ikinci Saratoga Savaşı) başka bir yenilgi alındıktan sonra Burgoyne 17 Ekim’de geri kalan kuvvetleriyle teslim oldu. Saratogada ki Amerikan zaferi, Amerikan devriminde bir dönüm noktası olduğunu kanıtlayacaktı; Çünkü Haziran 1778’e kadar Büyük Britanya’ya resmen savaş ilan etmemesine rağmen açıkça Amerikan tarafında savaşa girmesi için(1776’dan beri gizli olarak isyancılara yardım eden)Fransa’yı teşvik etti. Britanya ve kolonileri arasında bir iç savaş olarak başlayan Amerikan devrimi bir dünya savaşı haline geldi.

KUZEY’İN ÇIKMAZI, GÜNEY’İN SAVAŞI (1778-81)
Valley Forge’da uzun ve zorlu bir kış boyunca Washington’un birlikleri Prusya ordusu subayının eğitim ve disiplininden ve Freedrich Von Steuben ve Fransız aristokratı Marquis de Lafayette’den yararlandı. 28 Haziran 1778’de Sir Henry Clinton (Howe’un yerine başkomutan olan)komutasındaki Britanya güçleri Philadelphia’dan New York’a geri çekilmeyi denerken, Washington’un ordusu Monmouth, New Jersey yakınlarında onlara saldırdı. Savaş etkin biçimde berabere sonuçlandı. Amerikalılar yerlerini muhafaza etmelerine rağmen, ancak Clinton ordusunu ve levazımlarını güvenle New York’a ulaştırabildi. New Port, Rhode Island – geçen temmuz başarısız olunan- da Britanya üzerine ortaklaşa bir saldırı ve çoğunlukla savaş için Kuzey’i çıkmaz bir aşamaya soktu.

Amerikan Devrimi’nin kırılma noktalarından biri Washington komutasındaki Amerikan ordusunun, kışın ortasında Delaware’ı geçerek Trenton’ı almasıdır

Amerikalılar 1779’dan 1781’e kadar bir dizi tersliklerden General Benedict Arnold’un Britanya’ya ilticasını ve ilk ciddi kıta ordusu içindeki ayaklanma dahil zarar gördü. Kuzey’de, Britanya 1779’un başlarına kadar Georgia’yı işgal etti ve Mayıs 1780’de Güney Carolina’ı ele geçirdi. Ondan sonra Lord Charles Cornwallis komutasındaki Britanya güçleri ağustosun ortasında Camden’da Gates’in birliklerinin ezildiği bölgede saldırıya başladığı halde Amerikalılar ekimin başlarında King’s Mountain’da Loyalist güçlerine karşı zafer kazandı. O aralık Kuzey’de Amerikan komutanı olarak Nathanael Greengates’in yerini aldı. Green’in komutanlığı altında General Daniel Morgan 17 Ocak’ta Güney Carolina, Cowpens’de Albay Banastre Tarleton tarafından yönetilen bir Britanya gücüne karşı zafer kazandı.

DEVRİMCİ SAVAŞ SONA ERERKEN (1781-83)
1781 sonbaharında Greene’nin Amerikan kuvvetleri Virginia’nın Yorktown yarımadasına York Nehri’nin Chesapeake Bay’a döküldüğü yer. Geri çekilmek için Cornwallis ve adamlarını zorlamayı başarmıştı. Washington, General Jean Baptiste’de Rochambeau tarafından komuta edilen bir Fransız ordusu tarafından desteklenen, toplamları yaklaşık 14.000 askerle Yorktown’a karşı harekete geçti. 36 Fransız savaş gemisinden oluşan bir filo kıyıdan uzakta Britanyalı takviye ya da tahliyeleri engellerken tuzağa düşürülen ve hakkından gelinen Cornwallis 19 Ekim’de tüm ordusuyla teslim olmaya zorlandı. Hastalığını iddia eden Britanyalı General vekili Charles O’hara’yı gönderdi teslim olmak için. O’hara kılıcını teslim etmek için Rochambeau’ya yaklaştıktan sonra Washington görevi kabul eden Benjamin Lincoln’u vekil olarak atadı.

Amerikan bağımsızlık hareketi etkin biçimde Yorktown’da zafer kazanmasına rağmen çağdaş gözlemciler henüz belirleyici zafer olarak onu görmediler. Britanya kuvvetleri Charleston’a yerleştirilmiş olarak kaldılar ve güçlü ana ordu hala New York’ta bulunuyordu. Her iki taraf da gelecek iki yılın yarısından fazlası üzerinde kararlı eylem gösterememelerine rağmen Britanya’nın 1782’nin sonunda Savannah ve Charleston’dan birliklerinin nakli sonunda çatışmanın sonuna işaret ediyordu. Paris’teki Amerikalı ve Britanyalı müzakereciler Paris’te ön barış koşullarını o kasımın sonunda imzaladı ve 3 Eylül 1783’te Büyük Britanya resmen Paris Antlaşması’nda Birleşik Devletlerin bağımsızlığını tanıdı. Aynı zamanda Britanya, Fransa ve İspanya(çatışmaya 1779’da girmiş olan) ile de 8 uzun yıldan sonra Amerikan devrimini sonlandıran ayrı antlaşmalar imzaladı.

Kaynak: http://www.history.com/topics/american-revolution/american-revolution-history

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir